تبليغاتX
بوطیقا

سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386

بوطیقا دیگر از امروز به بعد وبلاگ شخصی من است و شعرها، مقالات و نوشته هایم را  اینجا می گذارم و از وبلاگ باد در موهایش خداحافظی می کنم.

 

اول چند تا خبر دوست شاعر و رفیق چندین ساله ام سید احمد عندلیبی در وبلاگ  هوای بی سرزمین می نویسد که یقینا به درد بخور است.

 

اما این چند ماه روزهای پر کاری بود.دستیاری سه تا فیلم کوتاه که یکیش فیلم مستند تکان دهنده یی بود،که خیلی بی قرارم کرد.(  مسولان محترم شبکه 4 از پخش آن امتناع کردند به دلیل همیشگی سیاه نمایی !!!!) و نوشتن چند شعر و فیلمنامه روزهای پر تجربه اما تلخی را برایم رقم زد.خیلی دلتنگم،دلتنگ همه کسانی که مدتی است از آنها دورم.دلتنگ سیگار....ام الخبائث(شما بخوانید ویسکی)و داستان فتحنامه مغان بزرگ داستان نویسی هوشنگ گلشیری که حکایت این روزهای ماست....!!!

 

 

اما شعر:

 

راز تمام خطوط آبستره را می داند!

درختها،تیر چراغ برقها،ریلها

و زنانی در دورترها که روی پاهایشان ایستادند... 

می رقصید روی سطح ورم کرده آسفالت خیابان

با سنجاق رها شده در موهاش

اشارت بی نظم انگشتهاش

به دورترین دورهای دسته جمعی

 می تکاند زنی را از پنجره در حیاط

به گورهای تک نفره فکر می کند

و خاکستر سیگاری که در ممتد ترین تکانده شدنهاش

نه !نمی تواند طرح زنی را بسازد!

راز سکوت خطوط

پلها،رودخانه ها،و خطوط منحنی

که می رساند یک خط و یک شیار رابی قرار بر روسریت.

زنی در نزدیکترها:

خشک می شود جریان رودخانه بر زیر پلی که عابری از آن نمی گذرد!

...

ما بیماریم،به ریزش برف از سر شاخه های درختان!

صندلیهامان را روی شاخه درختان جا گذاشتیم

دست در دست با دستی دیگر بر صندلیها ایستادیم!

خواب می بینیم:

او در او مرد

و زن در مرد آرزوی ذوزنقه واری ساخت

با سایه روشن روزهای ابری مدام!

ما در غروب دلمردگی دودکش بخاری خوابیدیم

و حالا نمیدانیم دود

                                                           تکه های

              جدا      شده

                                            از

                                           اندام

                             پیر

     زنی

                                         است

                                     هفتاد ساله

یا نقاط به هم پیوسته ازاندام پیرمردی هشتاد ساله!

....

او را به خانه اش برد

کنار برگهای حوض نفتی

تا تمام تصویرشان حاشیه ای باشد از هاشورها

(پاچه های کهنه شلوارها جر خوردند!)

به هم چسباند تکه ها را

تو طرح زنی هستی!

میان خطوط منتشر شده از رد پای آهو،

من کولی بی راوی  

سرگردان دوشیدن گاو نر در ارتفاعاتی که با زنی رقصیدم

 تویک چوب لباسی

بارانی بر تن

روی پیاده روهای تازه سنگفرش شده تهران

بی خاطره اند پیاده روها!

...

به گورستان فکر می کند

و خطوط محو شده اندام زنها

خودش را در رختخواب رها کرد.....!

 

 

 

نوشته شده توسط امید بلاغتی در 12:10 |  لینک ثابت   •